Διεθνής Ημέρα Μουσείων 18 Μαϊου 2022, με ελεύθερη είσοδο σε όλους τους αρχαιολογικούς χώρους και Μουσεία της χώρας μας.‼️
"Η Δύναμη των Μουσείων"
Ο φετινός εορτασμός της Διεθνούς Ημέρας Μουσείων που εορτάζεται κάθε χρόνο στις 18 Μαϊου, επικεντρώνεται στη συμβολή των μουσείων ως φορείς κοινωνικών αλλαγών και βιώσιμης ανάπτυξης. Τα μουσεία μεταμορφώνουν τον κόσμο παρουσιάζοντας το παρελθόν, ανοίγουν νέους ορίζοντες και διαμορφώνουν νέες καινοτόμες ιδέες με σκοπό την οικοδόμηση ενός καλύτερου μέλλοντος.
Η Αμφίπολη ήταν το κέντρο του εμπορίου της Μακεδονίας, η έδρα εκμετάλλευσης των χρυσωρυχείων και αργυρωρυχείων της περιοχής του Παγγαίου και του βασιλικού νομισματοκοπείου του κράτους.
Στην εποχή της βασιλείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου έγινε το κέντρο της προετοιμασίας για την εκστρατεία κατά των Περσών. Ήταν η βάση του στρατού και το λιμάνι του μακεδονικού στόλου. Στο λιμάνι της Ηιόνας και στον Στρυμόνα συγκεντρώθηκε ο στόλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Η Αμφίπολη συμμετείχε ενεργά στην εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου κατά της Θράκης και της Ασίας. Με την άρτια εξοπλισμένη υποδειγματική γενναία ίλη ιππικού διακρίθηκε σ’ όλες τις μάχες της Ασίας κατά των Περσών.
Στην Αμφίπολη εγκαταστάθηκαν μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου η μητέρα του Ολυμπιάδα, η σύζυγός του Ρωξάνη και ο μικρός στην ηλικία γιος του Αλεξάνδρος. Στην Αμφίπολη δυστυχώς σφαγιάσθηκαν άδικα με διαταγή του Κασσάνδρου από το διοικητή της πόλης Γλαύκιο η Ρωξάνη και ο γιος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο νόμιμος διαδοχος του μακεδονικού θρόνου.
Η Αμφίπολη έγινε το κέντρο του αχανούς μακεδονικού κράτους.
Ερυθρόμορφη υδρία με πολύχρωμη παράσταση Αμαζονομαχίας. Αρχαιολογικό Μουσείο Αμφίπολης
Η αγγειοπλαστική γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη στην αρχαία Αμφίπολη , ιδιαίτερα τον 5ο και 4ο αιώνα π.Χ. Οι αγγειοπλάστες στα εργαστήρια κεραμικής κατασκεύαζαν πήλινα αγγεία για να καλύψουν τις καθημερινές ανάγκες των ανθρώπων όπως η ανάγκη για την αποθήκευση και μεταφορά του κρασιού και του λαδιού. Από τις παραστάσεις των αγγείων οι ιστορικοί παίρνουν πολλές πληροφορίες για την καθημερινή ζωή και την μυθολογία των αρχαίων Ελλήνων
Ερυθρόμορφη πελίκη, βρέθηκε σε Μακεδονικό τάφο
στην Αμφίπολη, με παράσταση "επιφάνειας" Αφροδίτης
επάνω σε κύκνο που πετά πάνω από την θάλασσα
ακολουθώντας τον προπορευόμενο Ερμή.
Αρχαιολογικό Μουσείο Αμφίπολης
Κάποια αγγεία τα οποία είχαν ξεχωριστό σκοπό κατασκευάζονταν περίτεχνα και με υπέροχες αγγειογραφίες, κάνοντας τα έτσι σημαντικά κομμάτια της ιστορίας.
Ερυθρόμορφη πελίκη, έργο αττικού κεραμικού και κατασκευάσθηκε πιθανότητα στο αγγειοπλαστείο αττικού αγγειογράφου που είναι γνωστός με το όνομα "ζωγράφος του Προνόμου" περίπου στα 400-390 π.Χ. Αρχαιολογικό Μουσείο Σερρών
Η παράσταση της αρπαγής της Περσεφόνης που αποκαλύφθηκε στον Τύμβο Καστά
Τοιχογραφία με την αρπαγή της Περσεφόνης από τον Άδη από την βασιλική ταφική συστάδα του Φιλίππου Β
Η παράσταση της αρπαγής της Περσεφόνης που αποκαλύφθηκε στον Τύμβο Καστά είναι μοναδική ως προς το γεγονός πως είναι ψηφιδωτό τέτοιας υψηλής τέχνης.
Ως θέμα όμως ταφικού μνημείου, συναντάται και στους μακεδονικούς τάφους της Βεργίνας, αλλά ως τοιχογραφία επίσης υψηλής τέχνης.
Το γεγονός ότι κοινή παράσταση απαντάται σε δύο ταφικά μνημεία που αποδίδονται στην δυναστεία των Τιμενιδών, οδηγεί στο συμπέρασμα της σχέσης τους με την δυναστεία.!
Με την κόρη του βασιλιά των Ηδωνών Φυλλίδα, συνδέεται ένας πολύ ρομαντικός θρύλος που συνδέεται με την ύπαρξη μεγάλων εκτάσεων με αμυγδαλιές στην περιοχή της Αμφίπολης.
Όταν ο γιος του Θησέα, Δημοφών, επέστρεφε από την Τροία στην Αθήνα, πέρασε και από την χώρα των Ηδωνών. Εδώ γνώρισε και ερωτεύτηκε τη Φυλλίδα, στην οποία υποσχέθηκε ότι θα την παντρευτεί, αφού πρώτα ταξιδέψει στην Αθήνα. Έτσι η Φυλλίδα περίμενε τον γυρισμό του. Όταν άρχιζε η άνοιξη και υπήρχε δυνατότητα να πλεύσουν τα πλοία, τον περίμενε στην παραλία κοντά στη θέση Εννέα Οδοί. Επειδή όμως μάταια περίμενε, οι θεοί την λυπήθηκαν και την μεταμόρφωσαν σε αμυγδαλιά που κάθε χρόνο την εποχή που αρχίζουν να πλέουν τα καράβια, με ανυπομονησία ανθίζει περιμένοντας τον αγαπημένο της.
Έτσι έδιναν κάποια εξήγηση στην αρχαιότητα, για το γεγονός ότι το μικροκλίμα της περιοχής ευνοεί την καλλιέργεια της αμυγδαλιάς...
Η δρυς (βελανιδιά) ήταν το ιερό δέντρο των αρχαίων Μακεδόνων. Ήταν αφιερωμένο στο Δία και αποτελούσε σύμβολο δύναμης. Τα κλαδιά του ιερού αυτού δέντρου θρόιζαν στους χρησμούς στο Μαντείο της Δωδώνης. Το χρυσό στεφάνι που αφιερώθηκε στον βασιλιά Φίλιππο Β' να το φοράει ο ήρωας - βασιλιάς στα αιώνια συμπόσια των Μακάρων στα Ηλύσια πεδία, ανακαλεί το σκοτεινό χρησμό που πήρε ο φιλόδοξος Μακεδόνας λίγο πριν το τέλος:
" Ο ταύρος στεφανώθηκε. Θα πεθάνει. Υπάρχει ο θύτης."
Το 1936 οι ανασκαφές στην Αμφίπολη ήταν ήδη σε εξέλιξη. Εκπρόσωποι της Αμερικανικής Σχολής αρχαιολογικών μελετών, έπρεπε να συνεργαστούν με τους Γάλλους συναδέλφους τους, που εργάζονταν ήδη στην περιοχή, για την ανακάλυψη και άλλων κομματιών του γλυπτού. Την τελική ανασυναρμολόγηση του Λέοντα ανέλαβε ο Έλληνας γλύπτης Ανδρέας Παναγιωτάκης, ο οποίος για την εξυπηρέτηση των εργασιών, κατασκεύασε αρχικά ένα ακριβές γύψινο αντίγραφο σε πραγματικό μέγεθος. Η ομάδα του Παναγιωτάκη είχε στη διάθεσή της μόνο εννέα συνεχόμενα κομμάτια του γλυπτού. Έτσι, αναγκάστηκαν να χρησιμοποιήσουν τσιμέντο για να συμπληρώσουν όσα έλειπαν. Κατά την ανασυναρμολόγηση έγιναν τρία λάθη. Οι τεχνίτες δεν κατάλαβαν ότι έλειπε μια στενή λωρίδα από το λαιμό του λιονταριού, με αποτέλεσμα η ένωση του κεφαλιού με το λαιμό να είναι λίγο «χοντροκομμένη». Το δεύτερο λάθος ήταν ότι συμπέραναν πως τα μάτια του λιονταριού ήταν μαρμάρινα και τα «γέμισαν» με τσιμέντο, ενώ το αρχικό γλυπτό είχε μέταλλο ή πέτρα άλλου χρώματος. Το σημαντικότερο «λάθος» της ανακατασκευής είναι η τοποθέτηση του λιονταριού στο σημείο όπου είχε βρεθεί αρχικά ένα κομμάτι της βάσης του. Οι αρχαιολόγοι σήμερα πιστεύουν ότι ο Λέων της Αμφίπολης κατά την αρχαιότητα, ήταν τοποθετημένος στην κορυφή του λόφου Καστά.
Η προτομή Κόρης (β' μισό 4ου αι. π.Χ.) από το Αρχαιολογικό Μουσείο Αμφίπολης, χρησιμοποιήθηκε σε αφίσα για την έκθεση "Αρχαία Μακεδονία: Στο Βασίλειο του Μεγάλου Αλέξανδρου" που φιλοξενήθηκε στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι, τον Οκτώβριο του 2011. Η συγκεκριμένη έκθεση και οι ανακαλύψεις στον Τύμβο Κάστα τα επόμενα χρόνια, αύξησαν την επισκεψιμότητα Γάλλων επισκεπτών στην Αμφίπολη.
Ένα ακόμη συγκλονιστικό στοιχείο ήρθε στο φως με την ανασκαφή της Αμφίπολης που «συνδέει» τον τύμβο Καστά με την πόλη της Αλεξάνδρειας, μέσω μιας εντυπωσιακής συμμετρίας.
Σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισμού, ο Λέων της Αμφίπολης στην κορυφή του τύμβου έφτανε μαζί με τη βάση τα 15,84 μέτρα, ενώ η διάμετρος του τύμβου φαίνεται να είναι σε άμεση αρμονία με το Λιοντάρι, καθώς είναι το ύψος του ακριβώς επί δέκα, δηλαδή 158,40 μέτρα.
Επιπλέον, σύμφωνα με πληροφορίες η διάμετρος των τειχών της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου, που έφτιαξε ο αρχιτέκτονας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Δεινοκράτης, είναι 15.840 μέτρα. Όπως προκύπτει από τα παραπάνω στοιχεία, ο τύμβος του λόφου Καστά είναι μια μικρογραφία της αγαπημένης πόλης του Μακεδόνα βασιλιά σε κλίμακα 1/100.
Στην Ελληνιστική εποχή, που αρχίζει με το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου (323π.Χ.) και τελειώνει με την υποταγή της Μακεδονίας στους Ρωμαίους (168π.Χ), η Αμφίπολη παραμένει ακμαία πόλη. Πολλοί εταίροι του Μεγάλου Αλεξάνδρου επιστρέφουν εδώ μετά το τέλος της εκστρατείας στην Ασία. Νέα κτίρια χτίζονται και άλλα επισκευάζονται. Ο νέος μεγάλος ναός της Ταυροπόλου Αρτέμιδας, που είχε αρχίσει να κτίζει ο Μέγας Αλέξανδρος μετά το τέλος της εκστρατείας του στην Ασία, δεν βρέθηκε αλλά οι ανασκαφές έχουν αποκαλύψει άλλα σημαντικά κτίρια μέσα στην πόλη.
Η αναγνώριση της χριστιανικής θρησκείας ως επίσημης θρησκείας της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από τον Μέγα Κωνσταντίνο (313μΧ.) και η μεταφορά της πρωτεύουσας του Ρωμαϊκού κράτους στην Κωνσταντινούπολη (323μΧ.) σήμαναν το τέλος του αρχαίου κόσμου. Στην εποχή αυτή των μεγάλων κοσμοϊστορικών αλλαγών, που οδήγησαν στην ίδρυση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, η Αμφίπολη παραμένει μια πόλη που ευημερεί και συμμετέχει στη γέννηση του νέου χριστιανικού κόσμου. Η ανεύρεση πέντε μεγαλόπρεπων ναών, στην ακρόπολη της αρχαίας πόλης, μαρτυρεί ότι η Αμφίπολη υπήρξε ένας σημαντικός τόπος χριστιανικού προσκυνήματος στα παλαιοχριστιανικά χρόνια, τον 5ο και 6ο αι μΧ. Η κατασκευή του υδραγωγείου και μιας τεράστιας δεξαμενής νερού στην ακρόπολη μαρτυρούν τη δυναμικότητα της πόλης σε όλο αυτό το διάστημα.
Μετά την υποταγή της Μακεδονίας στους Ρωμαίους, η Αμφίπολη ορίστηκε πρωτεύουσα της πρώτης από τις τέσσερις διοικητικές περιφέρειες, στις οποίες χωρίστηκε η Μακεδονία, και έκοψε δικό της νόμισμα. Η περίφημη Εγνατία Οδός, που ένωνε τη Ρώμη με τον Εύξεινο Πόντο διασχίζοντας τη Μακεδονία, πέρασε και από την Αμφίπολη. Η πόλη διατηρώντας τη στρατηγική και εμπορική της σημασία, κράτησε τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στην πολιτική, οικονομική και πολιτιστική ζωή της Ρωμαϊκής περιόδου.
Τα κτίρια των Ρωμαϊκών χρόνων, όπως το κτίριο με τα ψηφιδωτά, δείχνουν ότι η πόλη ακμάζει ως τους Ύστερους Ρωμαϊκούς χρόνους. Το ίδιο μαρτυρούν και τα ευρήματα των Ρωμαϊκών χρόνων από τα εκτεταμένα νεκροταφεία της πόλης.
Ως αποικία των Αθηναίων, η Αμφίπολη είχε πολίτευμα δημοκρατικό. Η Εκκλησία του Δήμου, δηλαδή η συγκέντρωση όλων των πολιτών, συνεδρίαζε και έπαιρνε αποφάσεις για τα σημαντικά θέματα της πόλης. Παρέμεινε ακόμα και όταν η πόλη εντάχθηκε στο βασίλειο της Μακεδονίας, με περιορισμένες βέβαια αρμοδιότητες. Δεν βρέθηκε ακόμα η Αγορά της αρχαίας Αμφίπολης, που ήταν το κέντρο της πολιτικής, βιοτεχνικής και εμπορικής δραστηριότητας των Αμφιπολιτών. Από τις κομματιασμένες επιγραφές που έχουν βρεθεί ως τώρα μαθαίνουμε πως υπήρχαν διάφοροι άρχοντες, όπως δικαστές, αστυνόμοι, επιμελητές εμπορίου ή αυτοί που επόπτευαν την εκπαίδευση των νέων, όπως οι γυμνασίαρχοι.
Σε μια πλαγιά των λόφων, κοντά στο Γυμνάσιο, πιστεύουμε ότι βρισκόταν το Θέατρο της πόλης, που δεν έχει ακόμη ανασκαφεί. Από τους αρχαίους συγγραφείς γνωρίζουμε ότι το Θέατρο ήταν απαραίτητο στοιχείο για την αγωγή των πολιτών και έπαιζε σπουδαίο ρόλο στη μόρφωση των νέων. Έτσι και οι νέοι της Αμφίπολης, όπως ορίζει ο "Εφηβαρχικός Νόμος", έπρεπε οπωσδήποτε να παρακολουθούν ορισμένες παραστάσεις, είχαν ειδικές θέσεις και έπρεπε να είναι προσεκτικοί και κόσμιοι στη διάρκεια της παράστασης. Άλλωστε, ορισμένοι Αμφιπολίτες ήταν επαγγελματίες ηθοποιοί. Το καταλαβαίνουμε από κτερίσματα σχετικά με το θέατρο, που έχουν βρεθεί σε μερικούς τάφους.
Στην εποχή του Περικλή, το 437π.Χ., οι Αθηναίοι κατάφεραν τελικά να προχωρήσουν από την παραλιακή Ηιόνα στην ενδοχώρα. Ο Αθηναίος στρατηγός Άγνων με Αθηναίους αποίκους, αλλά και με άλλους Έλληνες από την γύρω περιοχή, έδιωξε τους Ηδωνούς από τις Εννέα Οδούς και ίδρυσε στην ανατολική όχθη του Στρυμόνα, σε περίοπτη θέση, την Αμφίπολη. Την οχύρωσε με ισχυρά τείχη που είχαν μήκος 7,5χλμ, έξι πύλες και κεντρική ακρόπολη. Οι άποικοι έχτισαν τα σπίτια τους και τα ιερά των θεών τους. Τα αρχαιότερα ιερά της πόλης ήταν συνδεδεμένα με τοπικές λατρείες. Ένα από αυτά ήταν το ιερό του Ρήσσου, του μυθικού βασιλιά του Παγγαίου, γιού της μούσας Κλειούς και του ποταμού Στρυμόνα.
Η Άρτεμις, η θεά του κυνηγιού, ήταν ιδιαίτερα αγαπητή στην Θράκη και λατρευόταν στην Αμφίπολη με τις επωνυμίες Ταυροπόλος, Βενδίς και Φωσφόρος. Την παριστάνουν με διαφορετικούς τρόπους: την Άρτεμις Βενδίς με κοντό χιτώνα, ενώ σε άλλες εκδοχές η θεά φέρει στον ώμο και τη φαρέτρα για τα βέλη της.
Στο νόμισμα η θεά βρίσκεται στη ράχη ενός ταύρου: είναι η Άρτεμις Ταυροπόλος. Οι Αμφιπολίτες την τιμούσαν με ειδική γιορτή, τα Ταυροπόλια, κάνοντας θυσίες ταύρων και τελετές που κρατούσαν όλη νύχτα. Το ιερό της, που δεν έχει ανασκαφεί ακόμα, βρίσκεται στην ακρόπολη της Αμφίπολης, κάτω από τις παλαιοχριστιανικές εκκλησίες.
Σε «πεδίο μάχης» σχετικά με το μυστικό της καταγωγής των Καρυάτιδων της Αμφίπολης, έχουν μετατραπεί τα δάχτυλα των ποδιών τους. Η μορφολογία των κάτω άκρων τους –με το δεύτερο δάχτυλο να είναι μακρύτερο του μεγάλου δαχτύλου- δηλώνει, σύμφωνα με τους αρχαιολόγους πασιφανώς την ελληνική τους ταυτότητα.
Σύμφωνα και με τους επιστήμονες, υπάρχουν τρεις βασικοί τύποι ποδιού: το «αιγυπτιακό πόδι», στο οποίο το μεγάλο δάχτυλο είναι το μακρύτερο και τα υπόλοιπα σταδιακά μικραίνουν, το «ρωμαϊκό πόδι», όπου τα δάχτυλα έχουν περίπου το ίδιο μήκος, και το «ελληνικό πόδι», στο οποίο το δεύτερο δάκτυλο είναι μακρύτερο από το μεγάλο.
Οι κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου και η πολιτική και πολιτισμική ενοποίηση του χώρου της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, της Μικράς Ασίας και της Μέσης Ανατολής, αποτελούν ιστορικά φαινόμενα που εξηγούνται από τα συμφραζόμενα της εποχής, ταυτόχρονα ωστόσο συνδέονται, κατά τρόπο μοναδικό, με την προσωπικότητα του Μακεδόνα βασιλέα: η δημιουργία του ελληνιστικού κόσμου, ο οποίος αργότερα αποτέλεσε το υπόβαθρο για την ρωμαϊκή παρουσία στην περιοχή αλλά και για την εξάπλωση του χριστιανισμού, εκτός από αποτέλεσμα των οικονομικοκοινωνικών εξελίξεων στον ελλαδικό χώρο, αποτέλεσε και συνειδητή επιλογή του Αλεξάνδρου. Η δημιουργία πολυάριθμων πόλεων με μεικτό -ελληνικό και ντόπιο- πληθυσμό στις κατακτημένες περιοχές, οι επιγαμίες των Μακεδόνων «εταίρων» με Ασιάτισσες πριγκίπισσες, η διατήρηση θεσμών και πρακτικών (σε περιοχές που επί αιώνες ανήκαν σε υπερεθνικές πολυπολιτισμικές αυτοκρατορίες), τα σχέδια για μετακινήσεις πληθυσμών όχι μόνο από την Ελλάδα προς την Ασία αλλά και αντιστρόφως - όλα αυτά δείχνουν πως ο Αλέξανδρος είχε οραματιστεί τη δημιουργία μια νέας αυτοκρατορίας, και όχι την προσάρτηση εδαφών στο βασίλειο της Μακεδονίας.
Κατά τον ίδιο τρόπο που τα προηγούμενα χρόνια η στρατιωτική υπεροχή των Αθηναίων συνδυάζεται με την πολιτιστική τους υπεροχή και έχει σαν αποτέλεσμα την επικράτηση της Αττικής διαλέκτου έναντι της Ιωνικής, έτσι και η νικηφόρα εκστρατεία του Αλεξάνδρου κατά των Περσών στο δεύτερο μισό του 4ου αιώνα δημιουργεί το πολιτικό πλαίσιο και τις κατάλληλες συνθήκες εξάπλωσης της ελληνικής γλώσσας και, συνακόλουθα, του ελληνικού πολιτισμού. Η γλώσσα της εποχής, γνωστή ως Κοινή, αναπτύσσεται σταδιακά ως μία γλώσσα ενιαία, για την χρήση των πολλών κατοίκων της ελληνικής οικουμένης, στη θέση των διαφόρων αρχαιοελληνικών διαλέκτων.
Στο αλεξανδρινό κράτος η έννοια του «πολίτη» των κλασικών χρόνων αντικαθίσταται από αυτήν του «κοσμοπολίτη» και ελληνικές πόλεις ιδρύονται παντού. Έλληνας είναι αυτός που «μετέχει της παιδεύσεως της ημετέρας». Συνεπώς, ο όρος «Έλλην» δεν συνδέεται αναγκαστικά και μόνο με τη φυλετική καταγωγή, αλλά ουσιαστικά με την ελληνική παιδεία και τον τρόπο ζωής, εκφραζόμενο πάντως στην ελληνική γλώσσα.
Η γλώσσα αυτή αποτελεί μια περισσότερο απλοποιημένη εκδοχή της Αττικής γλώσσας, γεγονός που υπαγορεύεται από τις νέες ανάγκες χρήσης της από μεγάλες και ανομοιογενείς ομάδες πληθυσμού στο αχανές βασίλειο του Αλεξάνδρου. Η Ελληνιστική Κοινή γίνεται διεθνής γλώσσα και χρησιμοποιείται από τους Έλληνες και τους εξελληνισμένους ξένους της Μικράς Ασίας, της Αιγύπτου, της Συρίας, της Περσίας. δεν είναι μόνο η επίσημη γλώσσα της διοίκησης, αλλά και η γλώσσα της διανόησης, της λογοτεχνίας, κι ακόμη η γλώσσα των εμπορικών συναλλαγών, ο κοινός κώδικας των ποικίλλων κατοίκων του ελληνιστικού κόσμου, η lingua franca της εποχής.
Η στλεγγίδα ήταν ένα αντικείμενο που συνήθιζαν να χρησιμοποιούν οι αθλητές κατά τους ελληνικούς και ρωμαϊκούς χρόνους. Βοηθούσε στην απομάκρυνση του ιδρώτα, της σκόνης και του ελαίου από το σώμα του αθλητή κυρίως μετά τα αγωνίσματα. Στην αρχαία Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε τόσο από τους άνδρες όσο και από τις γυναίκες, καθώς ήταν καθαρά θέμα υγιεινής. Για την κατασκευή τους χρησιμοποιούσαν τον σίδηρο και κυρίως τον χαλκό, ενώ συχνά ήταν χαραγμένο στη λαβή το όνομα του ιδιοκτήτη ή του κατασκευαστή. Η καλύτερη απεικόνιση για την χρήση της στλεγγίδας αποτυπώνεται στον ανδριάντα του Αποξυομένου του Λυσίππου που φυλάσσεται στο μουσείο του Βατικανού. Εικονίζεται ένας αγένειος αθλητής που καθαρίζεται μετά την άθληση ξύνοντας το δέρμα του με την στλεγγίδα.
Ένας φαρδύς πλακόστρωτος δρόμος οδηγεί από το λιμάνι μέχρι την Ακρόπολη. Ένα κτίριο με εμπορικό χαρακτήρα, μοναδικό για την αρχαϊκή Ελλάδα, βρίσκεται κοντά στο λιμάνι. Σε καταστήματα στην σειρά κατασκευάζονταν και πωλούνταν διαφορά προϊόντα: λάδι, ύφασμα, αντικείμενα από κέρατα ελαφιών, ελιές και άλλα βρώσιμα προϊόντα. Στην πίσω πλευρά υπάρχουν σε σειρά άλλοι χώροι, πιθανότατα εργαστήρια όπου θα ήταν εγκατεστημένοι τεχνήτες. Στο κτίριο βρέθηκαν πάνω από 500 νομίσματα της Αργίλου αλλά και πολλών άλλων πόλεων, γεγονός ενδεικτικό του δυναμισμού της εμπορικής δραστηριότητας. Τον 5ο και 6ο αι. π.Χ. η πόλη γνωρίζει την μεγαλύτερη ακμή της.
.jpg)
.jpg)
