ΑΝΟΙΞΕ Η ΑΜΦΙΠΟΛΗ ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ!!

Για αρκετό χρονικό διάστημα οι αρχαιολογικοί μας χώροι έμειναν κλειστοί. Υποδέχθηκαν την Άνοιξη μόνοι τους, έπαψαν να προσελκύουν τους επισκέπτες από τις άκρες της γης, έγειραν στο πλάι κι αποκοιμήθηκαν.

Ένα πρωτόγνωρο πέπλο σιωπής κάλυψε τα τείχη της αρχαίας Αμφίπολης, την ξύλινη γέφυρα, την ελληνιστική οικία, τις όμορφες εκκλησιές και το γυμνάσιο.

Τις τελευταίες μέρες ένα απόκοσμο φως ήρθε να τα αγκαλιάσει φέρνοντας το μήνυμα πως θα ζωντανέψουν ξανά. 

Νοιώσαμε μεγάλη χαρά, γιατί αυτοί οι τόποι υπηρετούν την Ιστορία, ανήκουν στην ανθρωπότητα και είναι τόσο κρίμα να μένουν κλειστοί.

Από σήμερα, λοιπόν, Παρασκευή 14 Μαΐου 2021, τηρώντας όλα τα μέτρα ασφαλείας επαναλειτουργούν οι πέντε (5) επισκέψιμοι αρχαιολογικοί χώροι της Αμφίπολης:

- το βόρειο τείχος

- - η αρχαία ξύλινη γέφυρα

- η ελληνιστική οικία

- - οι παλαιοχριστιανικές εκκλησίες

- το αρχαίο γυμνάσιο

ΑΡΧΑΙΟΚΑΠΗΛΟΣ ΕΚΑΝΕ «ΑΝΑΣΚΑΦΗ» ΣΤΗΝ ΑΜΦΙΠΟΛΗ. ΤΙ ΒΡΕΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΤΟΥ

Μετά από αξιολόγηση πληροφοριών οι Αρχές έπιασαν επ’ αυτοφώρω τον 68χρονο αρχαιοκάπηλο

Έναν μικρό αρχαιολογικό θησαυρό έκρυβε στα σπίτια του σε Σέρρες και Ανάληψη Θεσσαλονίκης ένας 68χρονος που συνελήφθη επ' αυτοφώρω να πραγματοποιεί τις προηγούμενες μέρες ανασκαφές στον αρχαιολογικό χώρο της Αμφίπολης στις Σέρρες. 

Αστυνομικοί του Τμήματος Πολιτιστικής Κληρονομιάς και Αρχαιοτήτων της Διεύθυνσης Ασφάλειας Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο διερεύνησης πληροφοριών για παράνομες ανασκαφές σε κηρυγμένο αρχαιολογικό χώρο περιοχής των Σερρών, εντόπισαν και συνέλαβαν επ’ αυτοφώρω τον 68χρονο σε βάρος του οποίου σχηματίσθηκε δικογραφία για παράβαση του Νόμου «Για την προστασία των Αρχαιοτήτων και εν γένει της Πολιτιστικής Κληρονομιάς».

Ο άνδρας προέβαινε σε παράνομες ανασκαφικές δραστηριότητες χρησιμοποιώντας ανιχνευτή μετάλλων και σκαπτικό εργαλείο. Ακολούθησαν έρευνες κατά τις οποίες βρέθηκαν και κατασχέθηκαν από την κατοχή του, από από δύο σπίτια σε Θεσσαλονίκη και Σέρρες και και στο ΙΧ του ένα χάλκινο νόμισμα ελληνιστικών χρόνων, ένα μολύβδινο βλήμα σφενδόνης με γράμματα, ένας μολύβδινος πεσσός, οκτώ μολύβδινα σφαιροειδή βλήματα, πέντε μολύβδινα αντικείμενα, δύο χάλκινα αντικείμενα, εννέα χάλκινα νομίσματα, πέντε εκ των οποίων ακέραια και τέσσερα αποσπασματικά ελληνιστικών, ρωμαϊκών και οθωμανικών χρόνων και μία μολύβδινη πυραμιδόσχημη αγνίθα, τα οποία εμπίπτουν στις προστατευτικές διατάξεις του Νόμου «Για την προστασία των Αρχαιοτήτων και εν γένει της Πολιτιστικής Κληρονομιάς» σύμφωνα με αρχαιολόγο της Εφορείας Αρχαιοτήτων Σερρών.

Πηγή: ethnos.gr

ΣΤΑ ΜΟΥΣΕΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Στη γειτονική Ιταλία, τα μουσεία άνοιξαν την 1η Φεβρουαρίου και η επαναλειτουργία τους συνδέεται με την online κράτηση. Κάποια παρέχουν δωρεάν είσοδο για περίπου ένα μήνα, προκειμένου να ενθαρρύνουν το κοινό να τα επισκεφθεί. Κοινό που ως επί το πλείστον είναι τοπικό, καθώς δεν επιτρέπεται σε πολλές περιπτώσεις η μετάβαση από τη μία περιοχή στην άλλη. 

Στην Αυστρία, οι μουσειακοί οργανισμοί άνοιξαν στις 8 Φεβρουαρίου, επιτρέπουν μόνο έναν επισκέπτη ανά 20 τ.μ., ο οποίος πρέπει να φοράει μάσκα FFP2. Στην Ισπανία, ζητείται από το κοινό να ελαχιστοποιήσει τη φυσική επαφή με το προσωπικό και γενικά επιτρέπονται ομάδες έως 10 ατόμων. Στη Νορβηγία, τα μουσεία είναι ανοιχτά, με εξαίρεση όσα βρίσκονται στην περιοχή Οσλο και Μπέργκεν, ενώ σύμφωνα με έκθεση της νορβηγικής ένωσης μουσείων ο αριθμός επισκεπτών μειώθηκε κατά 53,14% το 2020. 

Στην Ολλανδία, θα μείνουν κλειστά τουλάχιστον έως τις 2 Μαρτίου, στην Πολωνία άνοιξαν στις αρχές του μήνα μαζί με τις γκαλερί και τα εμπορικά κέντρα, στο Λουξεμβούργο λειτουργούν ήδη από τις 11 Ιανουαρίου και στη Σουηδία τα περισσότερα παραμένουν κλειστά παρότι επιτρέπεται η λειτουργία τους. Στην Ελβετία θα επαναλειτουργήσουν από την 1η Μαρτίου, όμως κατά τη διάρκεια του lockdown οι μαθητές των σχολείων έως 16 ετών μπορούσαν να τα επισκεφθούν σε ομάδες. Αντιθέτως, στην Ιρλανδία, στην Ουγγαρία και στη Γερμανία παραμένουν κλειστά μέχρι νεωτέρας.

Περίπου 1/3 των μουσείων είναι ακόμη ανοιχτά στη Φινλανδία, αλλά στην πρωτεύουσα του Ελσίνκι, όπου βρίσκονται τα περισσότερα, μόνο δύο μουσεία λειτουργούν. Στη Γαλλία, 116 διευθυντές μουσείων και κέντρων τέχνης υπέγραψαν για το άνοιγμα των μουσείων και στη Γερμανία η ένωση μουσείων (GMA) ζητάει την επαναλειτουργία τους, καθώς και μια μακροπρόθεσμη στρατηγική. Οσο για το Βέλγιο, τα μουσεία των Βρυξελλών κατέγραψαν απώλειες 20 εκατ. ευρώ και πτώση της επισκεψιμότητας 58% το 2020 και στη Δανία, ο σύνδεσμος μουσείων της χώρας ενθαρρύνει την κυβέρνηση να επαναλάβει το επιτυχημένο μοντέλο της κρατικής έκπτωσης για να επιστρέψει το κοινό στα μουσεία όταν ανοίξουν. Ολα πια είναι διαφορετικά. 

To Δίκτυο των Ευρωπαϊκών Οργανισμών Μουσείων υποστηρίζει πως η επιστροφή του κοινού σε όσα επαναλειτούργησαν είναι ενθαρρυντική, κυρίως όμως τονίζει ότι τα μουσεία σε περιόδους κρίσεων είναι ένας πόρος και όχι ένα επιπλέον κόστος. Αυτό που χρειάζονται είναι ένα βιώσιμο πλαίσιο για να παραμείνουν ανοιχτά.

Πηγή:kathimerini.gr

Η Ακρόπολη των Σερρών

Η πόλη των Σερρών υπήρξε η πιο οχυρωμένη πόλη της περιοχής λόγω της στρατηγικής γεωγραφικής της θέσης. Στα βόρεια της πόλης των Σερρών, πάνω σε λόφο γνωστό με την επωνυμία Κουλάς, βρίσκεται η αρχαία και βυζαντινή ακρόπολη. Η ακρόπολη όπως σώζεται σήμερα αποτελεί έργο των βυζαντινών χρόνων, αλλά θεμελιώθηκε πάνω σε αρχαίο φρούριο  του 7ου και  6ου π. Χ. αιώνα. Η κατασκευή της ακρόπολης χρονολογείται στον 9ο μ. Χ. αιώνα, πιθανότατα, επί Αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά και αναφέρεται σε πολλά βυζαντινά χρυσόβουλα ως «κάστρο» με γνωστότερο καστροφύλακα τον Λέοντα τον Αζανίτη. Με την πάροδο των χρόνων ολόκληρη η πόλη χαρακτηριζόταν ως «κάστρο» και οι Σερραίοι, «καστρινοί».

Η πόλη για μεγαλύτερη ασφάλεια οχυρωνόταν από τρεις σειρές με τείχη. Αν καταλαμβανόταν το πρώτο εξωτερικό τείχος της πόλης, η πόλη αμυνόταν από το δεύτερο στις παρυφές του λόφου της ακρόπολης και σε δύσκολες στιγμές κατέφευγαν στο τρίτο πάνω στην κορυφή του λόφου.

Επί Φράγκων ονομαζόταν «καστέλι» ενώ στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας μετονομάστηκε σε «Μπας Κουλέ» που σημαίνει κεφαλόπυργος. Από την τελευταία ονομασία προήλθε το σημερινό όνομα της ακρόπολης, «Κουλάς». Το τείχος της Ακροπόλεως αναφέρεται και από τον γνωστό περιηγητή Εβλιά Τσελεμπή. Ο Γάλλος καπουτσίνος μοναχός Robert de Dreux γράφει πως υπήρχαν τέσσερις πύργοι κατά μήκος του τείχους.

Μετά το 1204 η πόλη περιήλθε στην δικαιοδοσία του Φραγκικού Βασιλείου της Θράκης. Το 1206 κομμάτια από τα τείχη της πόλης και μέρος της ακρόπολης καταστράφηκε από τον Βούλγαρο τσάρο Ιωάννη Α' (Ιωαννίτσης), τον επονομαζόμενο από τους Βυζαντινούς Σκυλογιάννη.  Η ακρόπολη ανακατασκευάστηκε το 1208 και μέχρι την κατάκτηση της πόλης από τους Τούρκους το 1383 έγιναν πολλές προσθήκες από τους άρχοντες της πόλης.

Ο Πύργος του Ορέστη

Από τους τέσσερις πύργους σώζεται μόνο «ο Πύργος του Βασιλέως» στη δυτική πλευρά του τείχους. Είναι γνωστός ως «πύργος του Ορέστη» λόγω της επιγραφής που βρέθηκε εντοιχισμένη στο κάστρο. «ΠΥΡΓΟΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΟΝ ΕΚΤΙΣΕΝ ΟΡΕΣΤΗΣ». Ο Πύργος του Ορέστη σήμερα έχει ύψος περίπου 18 μέτρα αλλά υπολογίζεται ότι αρχικά και με τις επάλξεις του ότι έφτανε τα 20 μέτρα. Αυτός ο πύργος ήταν το τελευταίο σημείο άμυνας σε περίπτωση που ο εχθρός καταλάμβανε την Ακρόπολη.

Σήμερα η ακρόπολη των Σερρών αποτελεί αξιοθέατο της πόλης των Σερρών με θέα όλη την πόλη.

ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

"Στον πατέρα μου οφείλω το ζειν, στον δάσκαλό μου το ευ ζην!"

Ο Μέγας Αλέξανδρος έμεινε στο πλάι του κορυφαίου φιλόσοφου από τα Στάγειρα, για τρία χρόνια. Στα 16 του επέστρεψε στην Πέλλα. Ο Αριστοτέλης, λέγεται, ότι πριν ο Αλέξανδρος πάρει το δρόμο της επιστροφής προς το βασίλειο του πατέρα του, του χάρισε έναν χειρόγραφο πάπυρο με την Ιλιάδα. Ο στρατηλάτης τον είχε μαζί του μέχρι την ημέρα που πέθανε.

Η επίδραση που είχε ο Αριστοτέλης στην διαμόρφωση του χαρακτήρα ήταν εμφανής και από την φράση που εικάζεται ότι ο Μέγας Αλέξανδρος έλεγε πολύ συχνά:

"Στον πατέρα μου οφείλω το ζειν, στον δάσκαλό μου το ευ ζην".

ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΤΟΜΕΙΟ ΣΤΟΝ ΤΥΜΒΟ ΚΑΣΤΑ

Με μάρμαρο από την Αλυκή Θάσου είναι χτισμένο μεγάλο μέρος του Τύμβου Καστά. Εκτός από τις Σφίγγες και τις Καρυάτιδες, από μάρμαρο κατασκευάστηκαν τα βάθρα τους, το εσωτερικό των ταφικών θαλάμων, η θύρα του τελευταίου θαλάμου, σχεδόν τα 500 μέτρα του περιβόλου του τάφου καθώς και ο Λέοντας.

Προκαλεί θαυμασμό, όχι μόνο για την αρμονία και την αρχιτεκτονική του, αλλά ίσως -ακόμα περισσότερο- για το πώς έφτασαν από τη Θάσο στην Αμφίπολη, την εποχή εκείνη και με τα τότε μέσα, δυόμισι χιλιάδες κυβικά μέτρα μαρμάρινων όγκων, που χρειάστηκαν για να περιφραχθεί ο μακεδονικός τύμβος.

Η Αλυκή ήταν ο βασικός τροφοδότης, με υπέροχο λευκό μάρμαρο, βασιλείων, αυτοκρατόρων, πλουσίων, από την αρχαϊκή έως τη ρωμαϊκή και πρωτοβυζαντινή περίοδο.

Εκεί ήταν το λατομείο, το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο στη Θάσο, απ’ όπου απέκοπταν μαρμάρινους όγκους και τους τοποθετούσαν σε πλοιάρια με τη βοήθεια της μπίγας, ενός γερανού που είχαν επινοήσει για να σηκώνουν το βαρύτατο φορτίο.

Τα πλοία πλεύριζαν την άκρη του λατομείου και έδεναν τους κάβους στις δέστρες, μεγάλες τρύπες που είχαν ανοίξει για τον σκοπό αυτό, αλλά και για να συγκρατούν τις ανυψωτικές μηχανές σε μη αποκολλημένα μάρμαρα.

Με ειδικά «τύμπανα» (τροχαλίες), ρυμουλκούσαν από τις πλαγιές τους τεράστιες όγκους και τους κατέβαζαν στον πυθμένα του λατομείου, όπου αναλάμβαναν δουλειά οι γερανοί.

Η ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ "ΠΛΥΝΤΗΡΙΩΝ" ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Σχετική με τα αρχαία Θεοφάνεια είναι η εορτή των Πλυντηρίων. Οι κάτοικοι κουβαλούσαν τα αγάλματα των Θεών και τα ιερά σκεύη και τα έπλεναν στον κοντινότερο ποταμό ή λίμνη. Γινόταν δηλαδή μία καθαρτήριος τελετή.

ΤΑ ΠΛΥΝΤΗΡΙΑ ΗΤΑΝ Η ΤΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΛΟΥΤΡΟΥ ΤΟΥ ΞΟΑΝΟΥ ΤΗΣ ΘΕΑΣ ΑΘΗΝΑΣ.

Η διεξαγωγή των τελετών αυτών γίνονταν, κατά τους Αρχαίους συγγραφείς και τις επιγραφές, ως εξής: Κατ’ αρχάς καθαρίζονταν και εξαγνίζονταν ο ναός της Παλάδος Αθηνάς, στην Ακροπόλη. Κατά αυτό το χρονικό διάστημα, το Ιερό δένονταν με σχοινιά. Οι ιέρειες του ναού οι επιφορτισμένες τότε τον καθαρισμό ήταν παρθένες, οι οποίες ονομάζονταν «λουτρίδες» και «πλυντρίδες», αλλά και μία ακόμη η οποία λεγόταν «κατανίπτης», επιφορτισμένη ειδικά να επιμελείται του αγάλματος της θεάς. Και η προπαρασκευαστική αυτή εργασία αποτελούσε την εορτή των Καλλυντηρίων.

Έπειτα άρχιζε η μεγάλη ήμερα των Πλυντηρίων. Σε αυτές κύριο μέρος έπαιζαν οι λεγόμενες «Πραξιεργίδες», ιέριες οι οποίες ήταν υπεύθυνες να ετοιμάζουν το άγαλμα προς λουτρό, βγάζοντας από αυτό τα ενδύματα του και τα κοσμήματα και καλύπτοντάς το με πέπλα. Έπειτα μετά το λουτρό το στόλιζαν και πάλι όπως και πριν. Και τότε άρχιζε η πομπή, υπό την εποπτεία των «νομοφυλάκων». Το άγαλμα της θεάς μεταφερόταν επισήμως προς την θάλασσα του Φαλήρου, βαπτίζονταν τότε εντός της θαλάσσης και παρέμενε εκεί όλη την ημέρα.