Στην Πρώτη Σερρών παρουσιάστηκε το «Δίκτυο Πόλεων Μεγάλου Αλεξάνδρου»

Στην Πρώτη Σερρών, παρουσιάστηκε το μεσημέρι της Κυριακής, το Δίκτυο Πόλεων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, παρουσία του Υπουργού Υποδομών και Μεταφορών Κώστα Καραμανλή, των περιφερειαρχών Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολου Τζιτζικώστα και Ανατολικής Μακεδονίας- Θράκης Χρήστου Μέτιου, του «οικοδεσπότη» δήμαρχου Αμφίπολης Στέργιου Φραστανλή αλλά και δεκάδων δημάρχων μακεδονικών πόλεων.

Το Δίκτυο Πόλεων Μεγάλου Αλεξάνδρου παρουσίασε η Μαρία Πάππα, διευθύντρια μάρκετινγκ και επικοινωνίας του Δικτύου, επισημαίνοντας πως πρόκειται για «μία σύμπραξη μακεδονικών πόλεων και περιοχών, οι οποίες, μέσω της περίφημης μακεδονικής ιστορίας, αναπτύσσουν κάθε μορφή πολιτισμού, αθλητισμού, τουρισμού, εκπαίδευσης.

Στην ομιλία του ο Υπουργός Υποδομών και Μεταφορών Κώστας Καραμανλής χαρακτήρισε θετική πρωτοβουλία τη δημιουργία του Δικτύου Πόλεων του Μεγάλου Αλεξάνδρου τονίζοντας πως πως θα στηριχθεί η προσπάθεια .Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο υπουργός στο Μνημείο της Αμφίπολης.

«Θα είμαστε δίπλα για να προβάλλουμε τη μοναδικότητα της μακεδονικής γης» τόνισε ο Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολος Τζιτζικώστας προσθέτοντας ότι «Η Μακεδονία μπορεί να αποτελέσει μοχλό ανάπτυξης όλης της Ελλάδας».

Ο Περιφερειάρχης Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης Χρήστος Μέτρος διαβεβαίωσε ότι θα στηρίξει και αυτός την κοινή προσπάθεια.

«Η μακεδονική ιστορία μέσα από το Δίκτυο των μακεδονικών πόλεων θα ταξιδέψει σε ολόκληρο τον κόσμο» ανέφερε ο Δήμαρχος Αμφίπολης Στέργιος Φραστανλής στο χαιρετισμός του.

Έδρα του Δικτύου είναι η Αμφίπολη και στόχοι του είναι: Η προώθηση, προβολή, ανάδειξη και ανάπτυξη περιοχών της μακεδονικής γης, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, μέσω εφαρμογής συγκεκριμένου προωθητικού σχεδίου.

Πηγή: epiloges.tv

Γιατί να επισκεφτείτε ένα Μουσείο με τα παιδιά σας;

Αν θέλετε να εμφυσήσετε από μικρή ηλικία στα παιδιά σας την αγάπη για τον πολιτισμό αλλά και να του δώσετε την ευκαιρία να μάθει βιωματικά την ιστορία της χώρας μας δεν υπάρχει τίποτα πιο ευχάριστο και πιο εποικοδομητικό από μια μουσειακή περιήγηση σε κάποιο από τα σπουδαία Μουσεία που διαθέτει η χώρα μας. Στο μουσείο το παιδί μπορεί να  ερευνήσει, να ανακαλύψει  τη γνώση, να αναπτύξει τη δημιουργικότητα και τη φαντασία του και φυσικά να ψυχαγωγηθεί.

Προγραμματίστε μια ξενάγηση με τα παιδιά σας και  απολαύστε από κοντά εκθέματα μοναδικής αρχαιολογικής αξίας.  Περιηγηθείτε στα μουσεία της Ελλάδας και «γευτείτε» τον αμέτρητο πλούτο και την ποικιλία των εκθεμάτων τους.

Η μουσειακή εμπειρία είναι πολυδιάστατη.  Το παιδί εφοδιάζεται με καινούρια γνώση ενώ παράλληλα ενισχύεται η κοινωνική και συναισθηματική του εξέλιξη.  Είναι όμως πάνω από όλα μια εμπειρία βιωματική και ως εκ τούτου αξέχαστη την οποία για αρκετό καιρό μετά την επίσκεψη,  ανακαλεί και αναπολεί με θετική πάντοτε διάθεση.

Η είσοδος στους αρχαιολογικούς χώρους, τα μνημεία και τα μουσεία που ανήκουν στο Δημόσιο είναι ελεύθερη, χωρίς την καταβολή αντιτίμου, την πρώτη Κυριακή κάθε μήνα από 1η Νοεμβρίου έως 31η Μαρτίου εκάστου έτους.

Μη χάσετε αυτή την ευκαιρία. Αν θέλετε να γνωρίσετε την Αμφίπολη και τους Φιλίππους επικοινωνήστε για να οργανώσουμε μαζί την επίσκεψή σας.
Τηλ επικοινωνίας για ξεναγήσεις:6948208816

Το λατομείο της Αλυκής Θάσου που έδωσε τα μάρμαρα στην Αμφίπολη. Πώς τα μετέφεραν οι αρχαίοι.

Τούτη την εποχή η Αλυκή, μια από τις ομορφότερες παραλίες στα νοτιοανατολικά της Θάσου, βιώνει ημέρες δόξας. Βουλιάζει από τουρίστες, Ρουμάνους και Βούλγαρους κυρίως, αλλά και Σκανδιναβούς και Γερμανούς. Στη βραχώδη μύτη της μικροσκοπικής χερσονήσου, γυναικεία κορμιά απολαμβάνουν τον καλοκαιρινό ήλιο σε φυσικές μαρμάρινες «ξαπλώστρες» που μοιάζουν με μικρά παγόβουνα τεμαχισμένα αρμονικά, λες και έγιναν από ανθρώπινο χέρι. Ή μήπως έγιναν στ’ αλήθεια; Στα καταγάλανα νερά του ορμίσκου, υπερσύγχρονα ιστιοφόρα και πολυτελείς θαλαμηγοί αγκυροβολούν καταμεσής του μικρού κόλπου, καθώς δεν υπάρχει μουράγιο για να πιάσουν ή μαρίνα για να δέσουν. Χαρά Θεού για τους λιγοστούς ντόπιους, που τα καλοκαίρια ανοίγουν τα αραδιασμένα στην παραλία σπιτάκια τους, δουλεύουν κάποια γραφικά ταβερνάκια και εξασφαλίζουν ένα καλό εισόδημα.

Και όμως, στην αρχαιότητα η Αλυκή γνώρισε (και) καλύτερες μέρες, οι οποίες αποτυπώνονται όχι μόνο στα λείψανα του αρχαίου οικισμού που βρίσκεται πίσω από τα σπίτια της παραλίας ανάμεσα σε πεύκα ή στην παρουσία ιερού και δύο βασιλικών και των μισοβυθισμένων στη θάλασσα λατομείων μαρμάρου, αλλά και στην εν εξελίξει ανασκαφή στην Αμφίπολη. Με μάρμαρο από την Αλυκή Θάσου είναι χτισμένος ο ταφικός περίβολος που ήρθε στο φως στον τύμβο του Καστά από την Κατερίνα Περιστέρη και τους συνεργάτες της και προκάλεσε παγκόσμιο θαυμασμό. Οχι μόνο για την αρμονία και την αρχιτεκτονική της κατασκευής, αλλά ίσως -ακόμα περισσότερο- για το πώς έφτασαν από τη Θάσο στην Αμφίπολη, την εποχή εκείνη και με τα τότε μέσα, δυόμισι χιλιάδες κυβικά μέτρα μαρμάρινων όγκων, που χρειάστηκαν για να περιφραχθεί ο μακεδονικός τύμβος.

Με μάρμαρο από την Αλυκή Θάσου είναι χτισμένος ο ταφικός περίβολος που ήρθε στο φως στον τύμβο του Καστά.

«Δεν είναι 100% σίγουρο, πρέπει να γίνει και μια ανάλυση, αλλά το πιο πιθανό είναι ότι ο περίβολος έχει χτιστεί με λευκό μάρμαρο Αλυκής Θάσου», λέει στην «Κ» η προϊσταμένη της ΙΗ΄ Εφορείας Κλασικών και Προϊστορικών Αρχαιοτήτων Καβάλας, Μαρία Νικολαΐδου. Μια απλή περιήγηση στη μαρμάρινη χερσόνησο, με οδηγό τις ανακαλύψεις των αρχαιολόγων, μεταφέρει τον επισκέπτη σε περιόδους της αρχαιότητας κατά τις οποίες η Αλυκή ήταν ο βασικός τροφοδότης, με υπέροχο λευκό μάρμαρο, βασιλείων, αυτοκρατόρων, πλουσίων, από την αρχαϊκή έως τη ρωμαϊκή και πρωτοβυζαντινή περίοδο. Εκεί ήταν το λατομείο, το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο στη Θάσο, απ’ όπου απέκοπταν μαρμάρινους όγκους και τους τοποθετούσαν σε πλοιάρια με τη βοήθεια της μπίγας, ενός γερανού που είχαν επινοήσει για να σηκώνουν το βαρύτατο φορτίο.

Τα πλοία πλεύριζαν την άκρη του λατομείου και έδεναν στις δέστρες, μεγάλες τρύπες που είχαν ανοίξει για τον σκοπό αυτό. Με ειδικές τροχαλίες, οι τεχνίτες ρυμουλκούσαν από τις πλαγιές το μάρμαρο και το κατέβαζαν στον πυθμένα του λατομείου, όπου το αναλάμβαναν οι γερανοί.

Τα πλοία πλεύριζαν την άκρη του λατομείου και έδεναν τους κάβους στις δέστρες, μεγάλες τρύπες που είχαν ανοίξει για τον σκοπό αυτό, αλλά και για να συγκρατούν τις ανυψωτικές μηχανές σε μη αποκολλημένα μάρμαρα. Από εκεί έφευγαν για προορισμούς της Μακεδονίας, της υπόλοιπης Ελλάδας, της Ρώμης μέχρι και την Αίγυπτο και την Περσία, κοσμώντας παλάτια, τάφους επιφανών και σπουδαία κτίρια. Με ειδικά «τύμπανα» (τροχαλίες), ρυμουλκούσαν από τις πλαγιές τους τεράστιες όγκους και τους κατέβαζαν στον πυθμένα του λατομείου, όπου αναλάμβαναν δουλειά οι γερανοί. «Εφαγαν» ολόκληρη τη μαρμαρινή ακτή με αυτό τον τρόπο οι αρχαίοι λατόμοι και σήμερα είναι εμφανή τα σημάδια της δραστηριότητας χιλιετιών στο μισοβυθισμένο μαρμάρινο απομεινάρι της, το οποίο οι κάτοικοι φιλοδοξούν να αποτελέσει πόλο έλξης επιπλέον επισκεπτών με αφορμή τη σύνδεσή του με τον τύμβο της Αμφίπολης. «Θέλουμε να πιστεύουμε ότι θα προβληθεί σωστά η πολιτιστική του πλευρά και θα αξιοποιηθεί προς όφελος του τόπου», μας είπε ο κ. Νίκος Νικολούδης, γνωστός ενεργός πολίτης στη Θάσο.

Σήμερα λειτουργούν γύρω στα δέκα λατομεία που εξάγουν μάρμαρο μέχρι και στη Σαουδική Αραβία. «Δυστυχώς, σε πολλές περιπτώσεις ενεργών αλλά και μη ενεργών λατομείων, δεν τηρούνται οι προδιαγραφές και καταντούν πληγές για το περιβάλλον», μας λέει ο δημοτικός σύμβουλος Βασίλης Παπαφιλίππου.

ΠΗΓΗ: άρθρο του Σταύρου Τζίμα στην Καθημερινή, φωτογραφίες από ΙΓΜΕ.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: mixanitouxronou.gr

Το Κάστρο της Ρεντίνας

Το κάστρο της Ρεντίνας δεσπόζει σε κορυφή λόφου, στην είσοδο των κατάφυτων στενών της Ρεντίνας ή «Μακεδονικών Τεμπών».
Αν και είναι μεγάλο και πολύ κοντά σε πολυσύχναστο δρόμο, δεν είναι εύκολα ορατό. Επιπλέον, επισήμως δεν είναι ανοικτό για το κοινό.

Τοποθεσία & Στρατηγική Σημασία

To κάστρο που είναι χτισμένο σε ένα λοφίσκο πολύ κοντά στην παλιά Εθνική Οδό Θεσσαλονίκης Απροβάλτας (71ο χλμ.), έλεγχε την πορεία της Εγνατίας οδού μέσω της κοιλάδας του Ρήχιου ποταμού και συνεπώς την κίνηση εμπορευμάτων και στρατευμάτων μεταξύ Θεσσαλονίκης και Κωνσταντινούπολης.

Ιστορία

Οι ανασκαφές που έχουν διενεργηθεί στον λόφο και την τριγύρω περιοχή έχουν φέρει στο φως ίχνη ανθρώπινης παρουσίας, ήδη από τη Νεολιθική περίοδο. Στον ΝΔ τομέα του κάστρου έχουν αποκαλυφθεί τοίχοι κτισμάτων και αναλημμάτων που από την κατασκευή τους και τα συναφή ευρήματα έχουν χρονολογηθεί στην Ελληνιστική περίοδο. Η Ρεντίνα βρισκόταν κοντά στον οικισμό της Αρέθουσας, που παρήκμασε μετά τον 6ο μ.Χ. αιώνα, και σε μικρή απόσταση από τον παρόδιο σταθμό (mutatio) με το όνομα Peripidis (γεν. Peripidinis), από τον οποίο κατά μια ερμηνεία θα μπορούσε να κατάγεται το σημερινό όνομά της.

Η Ρεντίνα σήμερα διασώζει σε ικανό ύψος την οχύρωση και τα εντυπωσιακά οικοδομικά λείψανα οικισμού, που θα ήταν δυνατόν να ταυτιστεί με το αναφερόμενο από τον Προκόπιο στο έργο του Περί κτισμάτων κάστρο «Αρτεμίσιον», για το οποίο μαρτυρείται ότι τειχίστηκε την εποχή του Ιουστινιανού. Ωστόσο, σύμφωνα με τα πορίσματα των μέχρι σήμερα ερευνών, η πρώτη οχύρωση που περιλάμβανε δεξαμενές νερού για τις ανάγκες μιας μικρής φρουράς θα πρέπει να τοποθετηθεί χρονικά στα μέσα του 4ου αιώνα. Κατά την Ιουστινιάνεια περίοδο, το τείχος ενισχύθηκε με πύργους και εφοδιάστηκε με μια μεγάλη δεξαμενή στο πλάτωμα της ακρόπολης.

Κατά τη Μεσοβυζαντινή εποχή, το τείχος ανακατασκευάστηκε και χρησίμευσε ως οχύρωση για έναν οικισμό που ιδρύθηκε μέσα στην πρώτη πενηνταετία του 10ου αιώνα, όταν αποτέλεσε έδρα της επισκοπής Λητής και Ρεντίνης. Τότε στην ακρόπολη κτίστηκε εκκλησία πάνω στα ερείπια της παλιότερης δεξαμενής, που δεν λειτουργούσε πλέον, και οικήματα για τον επίσκοπο και τους συνεργάτες του. Μέχρι τα τέλη του ίδιου αιώνα ιδρύθηκαν και αρκετές οικίες στην κάτω πόλη κατά μήκος του παλιού περιβόλου και σε επάλληλα άνδηρα, ακολουθώντας την φυσική κλίση του εδάφους. Ένας τρίτος οχυρωματικός περίβολος περιέβαλε τότε τον οικισμό από το ανατολικό, το πλέον ευπρόσβλητο, τμήμα του και στην άκρη του ιδρύθηκε πύργος, ο οποίος διέσωσε στο εσωτερικό του λείψανα ξύλου, που χρονολογήθηκαν με την μέθοδο του άνθρακα 14 (C14) γύρω στο 980 μ.Χ.

Μετά το 1204, ο οικισμός παραδόθηκε στους Φράγκους του βασιλείου της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι φαίνεται ότι εγκατέστησαν μόνιμη φρουρά, όπως δείχνουν τα πολλά νομίσματα αυτής της περιόδου που βρέθηκαν στην ανασκαφή, προφανώς για τον έλεγχο τόσο της πεδιάδας της Θεσσαλονίκης όσο και του Στρυμονικού κόλπου.

Το 1242, όμως, ο Ιωάννης Βατάτζης στην πορεία του προς τη Θεσσαλονίκη κατέλαβε το κάστρο, αφού, σύμφωνα τον Γεώργιο Ακροπολίτη, οι Φράγκοι εγκατέλειψαν τη θέση χωρίς να την υπερασπιστούν. Κατά τον 13ο και 14ο αιώνα, ειδήσεις για τους κατοίκους της Ρεντίνας περιέχουν τα δικαιοπρακτικά έγγραφα των μονών του Αγίου Όρους, που αναφέρουν κτήματα, μύλους και σπίτια στην περιφέρεια. Στην πρώτη πενηνταετία του 14ου αιώνα χρονολογείται και ένας μικρός σταυρόσχημος ναός, που κτίστηκε μέσα στον ανατολικό περίβολο, ίσως σε συνάφεια με βρεφικό και παιδικό νεκροταφείο.

Από τα μέσα του 14ου αιώνα, όμως, ο οικισμός φαίνεται ότι άρχισε να εγκαταλείπεται από τους κατοίκους του και περνά διαδοχικά στα χέρια Σέρβων, Ελλήνων και Τούρκων. Η εγκατάσταση Τούρκων Γιουρούκων στην περιοχή μάλλον οδήγησε το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού σε ασφαλέστερα κέντρα, το σημαντικότερο από τα οποία ήταν η Βόλβη. Τα λίγα νομίσματα της ανασκαφής από την εποχή αυτή μέχρι και τα μέσα του 16ου αιώνα αποτυπώνουν τη φθίνουσα πορεία του άλλοτε ακμαίου οικισμού της Ρεντίνας και πιστοποιούν την ύπαρξη ισχνής αγροτοποιμενικής εγκατάστασης στη θέση.

Δομικά, Αρχιτεκτονικά, Οχυρωματικά Στοιχεία

Η πρώτη οχύρωση του οικισμού έχει τοποθετηθεί χρονικά στα μέσα του 4ου αιώνα και περιλάμβανε μια περίπου πεντάπλευρη ακρόπολη και έναν περίβολο που περιέκλειε το ΝΔ τμήμα του λόφου. Η προσπέλαση γινόταν μέσω δύο πυλών: η κύρια πύλη ήταν στο δυτικό τμήμα του τείχους και η δευτερεύουσα στο νότιο. Μια στενή πυλίδα ανοιγόταν δίπλα στη δυτική πύλη. Στο εσωτερικό του κάστρου ερευνήθηκαν δύο μικρές υπόγειες δεξαμενές, μία στη βάση πύργου δίπλα στη ΒΔ γωνία του τείχους και μία άλλη στην ακρόπολη, για την εξασφάλιση νερού στη μικρή φρουρά των υπερασπιστών του φρουρίου.

Η αρχική αυτή οχύρωση ενισχύθηκε τουλάχιστον 4 ακόμη φορές σε ισάριθμες μεταγενέστερες περιόδους.
Κατά την εποχή του Ιουστινιανού , η οχύρωση ενισχύθηκε σε ύψος και προστέθηκε ένας ημικυκλικός πύργος στο νότιο σκέλος του τείχους. Τότε κατασκευάστηκε και η μεγάλη δεξαμενή στο πλάτωμα της ακρόπολης. Κατά τον 10ο αιώνα, με τη μεταφορά της έδρας της επισκοπής Λητής στη Ρεντίνα και με την ίδρυση του οικισμού, τα τείχη τόσο της ακρόπολης όσο και της κάτω πόλης ενισχύθηκαν με ορθογώνιους πύργους στις γωνίες και σε ευπαθή σημεία που χρειάζονταν αντιστήριξη. Επιπλέον, τότε κατασκευάστηκε και ένα τριγωνικό τείχος που περιέκλεισε τμήμα του λόφου από την ανατολική πλευρά, πάνω στο φρύδι των απότομων βράχων. Στο εσωτερικό του ανατολικού τείχους δεν φαίνεται να υπήρξαν ποτέ κτίρια· πιθανότατα το τείχος αυτό χρησίμευε για τη συγκέντρωση των ποιμνίων των κατοίκων σε καιρούς πολιορκίας.
Ο ακρόπυργος αυτού του τείχους ήταν στο εσωτερικό του, γεμισμένος με επάλληλα ξύλινα πλαίσια μεταξύ επιχώσεων, τα ξύλα των οποίων χρονολογήθηκαν με τη μέθοδο του άνθρακα 14 (C14) γύρω στο 980 μ.Χ. Ένας ημιυπόγειος σκεπαστός διάδρομος από τη βάση του πύργου οδηγούσε σε υπόγεια δεξαμενή, με διπλό προθάλαμο, που στεγαζόταν με εκφορικά κτισμένους θόλους. Η δεξαμενή αυτή συγκέντρωνε νερό από γειτονικό χείμαρρο και χρησίμευε είτε για τη συγκέντρωση πόσιμου νερού είτε ως υπόγειο εργαστήριο για την παραγωγή ή τη συλλογή χρήσιμων ή πολύτιμων προϊόντων.

Ο πύργος αυτός δεν άντεξε για πολύ, επειδή το σημείο έδρασής του ήταν εξαιρετικά επικλινές. Τον 12ο αιώνα ο πύργος εγκαταλείφθηκε και μαζί του εγκαταλείφθηκαν και οι δύο κλάδοι του ανατολικού τείχους, οπότε ο λόφος από την ανατολική πλευρά προστατεύτηκε από δύο ισχυρούς τοίχους που κατέβαιναν προς τους πρόποδες του λόφου από το πίσω μέρος της ακρόπολης. Οι ισχυροί αυτοί τοίχοι ενισχύθηκαν εξωτερικά από επένδυση-επιδερμίδα σε λίγο μεταγενέστερη περίοδο. Τότε ίσως καταργήθηκε και η νότια πύλη του τείχους για μεγαλύτερη ασφάλεια.

Οι Φράγκοι, μετά το 1204, ενίσχυσαν το τείχος της ακρόπολης με επιδιορθώσεις στο βόρειο ορθογώνιο πύργο και στο βόρειο εξωτερικό περίβολο, που είχε ιδρυθεί σε θέση σχετικά απρόσβλητη. Τον 13ον αιώνα, μάλλον μετά την κατάληψη του κάστρου από τις δυνάμεις του Ιωάννη Βατάτζη (1242), κτίστηκε νέος ακρόπυργος, στο σημείο όπου οι δύο ισχυροί διπλοί τοίχοι που κατέβαιναν ως τους πλάγιους κλάδους του αρχικού ανατολικού περιβόλου, συναντιούνταν στα ανατολικά της ακρόπολης, για την εξασφάλιση της φρουράς και των κατοίκων. Τα τείχη, όπως και ολόκληρος ο οικισμός, εγκαταλείφθηκαν μετά τα μέσα του 14ου αιώνα.

Πληροφορίες για τον Επισκέπτη

Ο χώρος έχει ανασκαφεί και αναστηλωθεί μερικώς, παραμένει όμως προς το παρόν αρχαιολογικός χώρος κλειστός για το ευρύ κοινό.

Πηγή:www.kastra.eu

O Μέγας Αλέξανδρος έτοιμος να κατακτήσει και τον ψηφιακό κόσμο

Μετά από 20 χρόνια προετοιμασίας το εικονικό μουσείο του Μεγάλου Αλεξάνδρου αναμένεται να ανοίξει τις διαδικτυακές πύλες του την ερχόμενη χρονιά

 Αλέξανδρος, ο Μακεδόνας στρατηλάτης, 23 αιώνες από τον θάνατό του είναι έτοιμος να κατακτήσει και τον ψηφιακό κόσμο. Μετά από 20 χρόνια προετοιμασίας το εικονικό μουσείο του Μεγάλου Αλεξάνδρου αναμένεται να ανοίξει τις διαδικτυακές πύλες του την ερχόμενη χρονιά ώστε η πορεία μιας από της σημαντικότερες προσωπικότητες της παγκόσμιας ιστορίας να είναι online σε όλες τις γωνιές της υφηλίου.

Το «Εικονικό Μουσείο Μέγας Αλέξανδρος: Από τις Αιγές στην Οικουμένη», ένα μεγαλόπνοο σχέδιο της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ημαθίας, στοχεύει να καταστεί διεθνώς ο βασικός άξονας αναφοράς για την προσέγγιση του θέματος «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ – ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ» τόσο για το ευρύ κοινό όσο και για τους ειδικούς. Ένα «μουσείο χωρίς τοίχους» αφιερωμένο στη γνωστότερη μορφή της ελληνικής ιστορίας, με την ψηφιακή ξενάγησή του να φιλοδοξεί να αποτελέσει ύμνο της ένδοξης διαδρομής του Μακεδόνα Βασιλιά στα πέρατα της οικουμένης.

Το συγκεκριμένο έργο, που συγχρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης, πήρε πρόσφατα παράταση 6 μηνών για να ολοκληρωθεί με την καταληκτική ημερομηνία υλοποίησής του να είναι πλέον η 30η Ιουνίου 2020. Ηταν η χρονιά του 2000 όταν γεννήθηκε η ιδέα ενός ψηφιακού μουσείου αφιερωμένου στη ζωντανή μνήμη του Μεγάλου Αλεξάνδρου και ύστερα από προσπάθειες 10 χρόνων, με κεντρικό πρόσωπο την προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ημαθίας Αγγελική Κοτταρίδη, το έργο εντάχθηκε σε ευρωπαϊκό πρόγραμμα χρηματοδότησης.

Πρόκειται για ένα έργο, το οποίο, “επιστρατεύοντας όλα τα μέσα που προσφέρουν οι σύγχρονες τεχνολογίες της πληροφορικής, θα προχωρήσει σε μια συνθετική, επιστημονικά έγκυρη και συγχρόνως γλαφυρή και ελκυστική παρουσίαση της πορείας του ίδιου του ήρωα στην ιστορία και στο μύθο, αλλά και όλων εκείνων των διεργασιών που οδήγησαν στη δημιουργία του οικουμενικού πολιτισμού, που ονομάζεται «ελληνιστικός» και αποτέλεσε τη βάση των ιστορικών εξελίξεων, οι οποίες σφράγισαν καίρια την σύγχρονη κοσμοαντίληψη”.

Στην κατεύθυνση αυτή θα ενσωματωθεί όλο το δυνατό διαθέσιμο υλικό (αρχαιολογικά ευρήματα, ιστορικές πηγές, τοπογραφικές έρευνες) σε δίγλωσση ψηφιακή έκδοση με δυνατότητα επίσκεψης στην ελληνική και στην αγγλική εκδοχή του συνόλου των πληροφοριών που παρέχει, με τον ίδιο τρόπο και για τις δύο γλώσσες. Το περιεχόμενο αρθρώνεται σε επτά ενότητες-«αίθουσες»: πρώτη ενότητα είναι «Οι ρίζες», όπου παρουσιάζεται το πέρασμα της Μακεδονίας από τον μύθο στην Ιστορία με βάση τα ιδιαίτερα εντυπωσιακά και άγνωστα στο κοινό ευρήματα των τελευταίων χρόνων από τις Αιγές, την Αιανή, το Αρχοντικό. Δεύτερη «Η Μακεδονία του Φιλίππου Β΄», όπου περιγράφεται η μετάλλαξη του αρχαϊκού βασιλείου σε ριζοσπαστικό μοχλό αλλαγής του αρχαίου κόσμου κάτω από την εμπνευσμένη καθοδήγηση του μεγαλοφυούς βασιλιά. Η τρίτη ενότητα, «Αλέξανδρος ο Φιλίππου», είναι αφιερωμένη στην παιδεία και στα στοιχεία που διαμόρφωσαν την προσωπικότητα του νεαρού διαδόχου. Στην τέταρτη περιγράφεται η «Εκστρατεία της Ανατολής», που ξεκινάει από τις Αιγές το 334 π.Χ. και τελειώνει στη Βαβυλώνα το 323 π.Χ. Στην πέμπτη ενότητα, που έχει τον τίτλο «Ο πρώτος πολίτης της Οικουμένης», αναπτύσσονται η ιδεολογία και οι πολιτικές του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ενώ στην έκτη, που είναι η μεγαλύτερη και πιο εντυπωσιακή από όλες, περιγράφεται «Ο νέος κόσμος: Η ελληνιστική κοινή». Η τελευταία ενότητα λέγεται «Αθάνατος» και είναι αφιερωμένη στον μύθο του Αλεξάνδρου που φτάνει ως τις ημέρες μας.

Η επίσκεψη στο ψηφιακό μουσείο θα αποτελείται από τρία επίπεδα πληροφόρησης, ώστε ο τρόπος παρουσίασης να προσαρμόζεται στο επίπεδο γνώσεων και γενικότερου ή ειδικότερου ενδιαφέροντος του επισκέπτη, και να δίνει τη δυνατότητα διάδρασης ώστε η πλοήγηση σε κάθε επίπεδο και μεταξύ επιπέδων πληροφόρησης να πραγματοποιείται κατ’ επιλογήν του. Στο πρώτο επίπεδο, εκτυλίσσεται σε ένα διαδραστικό βίντεο η ξενάγηση στο σύνολο του μουσείου, με συνεχή εικόνα-δράση και αφήγηση, περιλαμβάνει όλα τα ψηφιακά εκθέματα εν περιλήψει, δίνοντας τον βασικό κορμό της πληροφόρησης σε πραγματικό χρόνο περίπου επτά (7) ωρών.

Στο δεύτερο επίπεδο, όπου ο επισκέπτης πηγαίνει κατά βούληση είτε από την έναρξη της πλοήγησης είτε σε οποιοδήποτε χρονικό σημείο της παρακολούθησης του πρώτου επιπέδου, θα υπάρχουν πλήρως ανεπτυγμένα 304 ψηφιακά εκθέματα, ενταγμένα σε επτά ψηφιακές αίθουσες. Κάθε ψηφιακό έκθεμα, διάρκειας, ανά περίπτωση, από λίγα λεπτά έως και μία (1) ώρα σε κάποιες εξαιρετικές περιπτώσεις, θα παρουσιάζει σε βάθος ένα επιμέρους θέμα μέσω ενός συνόλου μέσων παρουσίασης (αφήγηση, κινηματογραφικές λήψεις, στατικές φωτογραφικές εικόνες, τρισδιάστατες ψηφιακές αναπαραστάσεις, animation, γραπτό κείμενο, μουσική και ήχους). Στο τρίτο επίπεδο, θα βρίσκονται βιβλιοθήκες, κατάλογοι εικόνων και πραγματικών αντικειμένων, φωτογραφίες, σχέδια, λήμματα, κείμενα, πηγές, βιβλιογραφία, κάθε είδους πληροφορίες, σελίδες διαπιστευμένων χρηστών, όπου μπορούν να παρουσιάζουν αποτελέσματα έρευνας, ανασκαφών, άρθρα, ανακοινώσεις κ.τ.λ., διάφοροι σύνδεσμοι, fora συζητήσεων, διαδικτυακά παιχνίδια και εκπαιδευτικές δράσεις.

Παράλληλα, θα περιλαμβάνει έξι διαδραστικά παιχνίδια που θα δίνουν τη δυνατότητα εκμάθησης με ψυχαγωγικό τρόπο σε σχολικές ομάδες, είτε στο πλαίσιο συντονισμένης εκπαιδευτικής δράσης στο σχολείο είτε ανεξάρτητα στο σπίτι, και αυτό προσαρμοσμένο από πλευράς τόσο γνωστικού επιπέδου όσο και τρόπου παρουσίασης ανάλογα με την ηλικιακή ομάδα όπου ανήκουν.

Πηγή: Πρώτο θέμα

Νέαρχος ο αξιωματικός του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Το όνομα του αξιωματικού του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Νέαρχου, ήρθε ξανά στο προσκήνιο κατά τη διάρκεια των ανασκαφών της Αμφίπολης.

Αξιωματικός του Μεγάλου Αλεξάνδρου και από του 326 π.Χ. ναύαρχος του στόλου του. Το όνομά του επανήλθε στην επικαιρότητα το καλοκαίρι του 2014, κατά τη διάρκεια των ανασκαφών της Αμφίπολης. Εκφράστηκε η άποψη ότι το ταφικό μνημείο, που ανέσκαπτε τότε η αρχαιολόγος Αικατερίνη Περιστέρη στο λόφο Καστά, ανήκε στο Νέαρχο.

Ο Νέαρχος, γιος του Ανδροτίμου, γεννήθηκε γύρω στο 360 π.Χ. και καταγόταν από την Κρήτη. Μεγάλωσε στην Αμφίπολη, όπου είχε μεταναστεύσει η οικογένειά του κι έγινε ένας από τις πιο στενούς φίλους του νεαρού Αλέξανδρου.

Ο Φίλιππος Β’ τον εξόρισε, επειδή εναντιώθηκε στο γάμο του με τη νεαρή Κλεοπάτρα, όπως και άλλους φίλους του Αλέξανδρου, που πήραν το μέρος του στη διένεξη με τον πατέρα του. Όταν ο Αλέξανδρος ανέλαβε την εξουσία, μετά τη δολοφονία του Φίλιππου, επανέφερε τον φίλο του Νέαρχο στην Αμφίπολη.

Ο Νέαρχος ακολούθησε τον Μέγα Αλέξανδρο στην εκστρατεία του στην Ασία και αρχικά διορίστηκε σατράπης της Λυκίας. Στη συνέχεια ανέλαβε την αρχηγία του στόλου, που ναυπήγησε ο Αλέξανδρος, μετά τη νίκη του επί του Ινδού βασιλιά Πώρου (326 π.Χ).

Με διαταγή του Αλέξανδρου, ο Νέαρχος πραγματοποίησε ένα μοναδικό άθλο για την εποχή εκείνη. Πραγματοποίησε τον πλου από τον Υδάσπη ποταμό στη δυτική Ινδία ως τον Περσικό Κόλπο, ακολουθώντας κατ’ αντίθετη διεύθυνση τον ρου του Ευφράτη ποταμού, αφού διήνυσε συνολικά 400 ναυτικά μίλια σε 130 ημέρες.

Ο Νέαρχος πέθανε γύρω στο 312 π.Χ.

Όλα έτοιμα για την ποδηλατική διάσχιση «Brevet Philippi»

Ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση για την 3η ποδηλατική διάσχιση «Brevet Φιλίππων – Brevet Philippi» που διοργανώνεται σήμερα, στο Πάρκο Φιλίππων Καβάλας.

Η δράση αποτελεί ετήσιο θεσμό και ακολουθεί τα γαλλικά πρότυπα ανάπτυξης του ποδηλατικού τουρισμού. Αφορά στην διάσχιση 200 χλμ, μέσα από 20 τοπικούς οικισμούς και 7 δήμους. Το ίχνος της ποδηλατικής διαδρομής ενώνει σημαντικούς πολιτιστικούς, τουριστικούς και περιβαλλοντικούς πόρους, με σημαντικότερους αυτούς των αρχαιολογικών χώρων των Φιλίππων και της Αμφίπολης.

Η Ποδηλατική διοργάνωση έχει ως στόχο να αναδείξει την ιστορική Μάχη των Φιλίππων (42 π.Χ.), για αυτό επιλέχθηκε να γίνει εντός του Οκτωβρίου και συγκεκριμένα κοντά στην ημερομηνία της τελικής μάχης, στις 21 Οκτωβρίου. Η εκκίνηση θα γίνει στις 8:30 το πρωί και οι αφίξεις στο σημείο τερματισμού στις Κρηνίδες, αναμένονται από τι 5 το απόγευμα έως τις 12 το βράδυ. Στο πλαίσιο της διοργάνωσης έχουν προγραμματιστεί παράλληλες εκδηλώσεις.