Η δρυς (βελανιδιά) ήταν το ιερό δέντρο των αρχαίων Μακεδόνων. Ήταν αφιερωμένο στο Δία και αποτελούσε σύμβολο δύναμης. Τα κλαδιά του ιερού αυτού δέντρου θρόιζαν στους χρησμούς στο Μαντείο της Δωδώνης. Το χρυσό στεφάνι που αφιερώθηκε στον βασιλιά Φίλιππο Β' να το φοράει ο ήρωας - βασιλιάς στα αιώνια συμπόσια των Μακάρων στα Ηλύσια πεδία, ανακαλεί το σκοτεινό χρησμό που πήρε ο φιλόδοξος Μακεδόνας λίγο πριν το τέλος:
" Ο ταύρος στεφανώθηκε. Θα πεθάνει. Υπάρχει ο θύτης."
Η κοιλάδα του Στρυμόνα υπήρξε πεδίο σκληρών μαχών ανάμεσα στις Συμμαχικές Δυνάμεις και στους Βουλγάρους
Ο Στρυμόνας αποτελούσε το φυσικό όριο ανόμεσα στις αντίπαλες δυνάμεις. Χαρακματα πολυάριθμα ανοίχθηκαν
στους λόφους που πλαισιώνουν τις δυο όχθες του ποταμού.
Στους λόφους της αρχαίας Αμφίπολης, όπου είχε αναπτυχθεί το μέτωπο του Βουλγαρικού στρατού, τα τείχη της αρχαίας πόλης καταστράφηκαν τότε σε μεγάλη έκταση, εφ όσον, όπως ήταν φυσικό η οχυρωματική γραμμή
των βουλγαρικών χαρακωμάτων συνέπιπτε με την πορεία των τειχών του αρχαίου περιβόλου.
Σε διαστήματα απραξίας του πολέμου των χαρακωμάτων, Άγγλοι και Γάλλοι αρχαολόγοι του Συμμαχικού Μετώπου κατά τη διάρκεια του πολέμου (1914-1918) προωθούν την αρχαολογική έρευνα στη Μακεδονία εντοπίζοντας και ανασκάπτοντας προϊστορικούς οικισμούς και μελετώντας την ιστορική τοπογραφία της περιοχής
Το καλοκαίρι του 1916, αξιωματικοί του Βρεττανικού στρατού που ήταν εγκατεστημένος στον κάτω ρου του Στρυμόνα σε περίοδο πολεμκής απραξίας ολοκλήρωσαν την ανασκαφή του βάθρου και έφεραν στο φως θραύσματα από το άγαλμα του λέοντος.
ℹ️Με υπουργική απόφαση, κάθε 1η Κυριακή του μήνα, από τον Νοέμβριο ως και τον Μάρτιο, η είσοδος σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους όλης της χώρας είναι ελεύθερη για το κοινό.
⤵️Ως εκ τούτου, την Κυριακή 7 Νοεμβρίου, τα μουσεία και οι αρχαιολογικοί χώροι της χώρας θα λειτουργήσουν με ελεύθερη είσοδο για όλους.
Καλή ευκαιρία για να επισκεφτείτε κάποιον χώρο πολιτισμού.❗❗❗
Βρίσκεται στην Αμφίπολη του νομού Σερρών και διαθέτει εκθέματα της περιοχής από τους προϊστορικούς χρόνους έως και την βυζαντινή περίοδο.
Οι προσπάθειες για ίδρυση του μουσείου στην Αμφίπολη ξεκίνησαν από τον αρχαιολόγο Δημήτρη Λαζαρίδη ο οποίος ως ο τοπικός έφορος αρχαιοτήτων και αργότερα ως ο γενικός επιθεωρητής αρχαιοτήτων προώθησε την δημιουργία του μουσείου και είναι ο ιδρυτής του. Η κατασκευή του μουσείου ολοκληρώθηκε το 1995.
⤵️Οι θεματικές ενότητες του μουσείου αποτελούνται από:
1️⃣Προϊστορικοί χρόνοι, με ευρήματα από τον Λόφο 133, με διάφορες σφραγίδες και ειδώλια από την περιοχή του Στρυμόνα που χρονολογούνται από τη Νεολιθική Εποχή έως την Εποχή του Σιδήρου.
2️⃣Πρώιμοι ιστορικοί χρόνοι, με αττικά και κορινθιακά αγγεία, διάφορα είδη κεραμεικής, καθώς και χρυσά κοσμήματα τα οποία βρέθηκαν στους τάφους της περιοχής του τύμβου Καστά.
3️⃣Κλασικοί και Ελληνιστικοί χρόνοι, με έκθεμα όπως τον χρυσό στατήρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, χρυσό στεφάνι, ασημένια λειψανοθήκη του Σπαρτιάτη Στρατηγού Βρασίδα, προτομές και διάφορα άλλα ευρήματα της Αθηναϊκής, Σπαρτιατικής και Μακεδονικής περιόδου της περιοχής.
4️⃣Ρωμαϊκοί χρόνοι, με έργα γλυπτικής, ψηφιδωτά, κεφαλές αγαλμάτων, αντικείμενα καθώς και την στήλη του Εφηβαρχικού νόμου.
5️⃣Παλαιοχριστιανικοί χρόνοι, διάφορα ψηφιδωτά καθώς και κιονόκρανα από τις Παλαιοχριστιανικές Βασιλικές.
6️⃣Βυζαντινοί χρόνοι, θραύσματα τοιχογραφιών καθώς και ευρήματα από τον αρχαίο οικισμό του Μαρμάριου.
Οι στρατιώτες που είχαν σηκώσει τον Βρασίδα από την μάχη τον μετέφεραν στην πλατεία, ενώ ανέπνεε ακόμα. Έμαθε ότι ο στρατός του νικούσε και μετά από λίγο πέθανε. Ο υπόλοιπος στρατός γύρισε με τον Κλεαρίδα από την καταδίωξη, γύμνωσε τους νεκρούς και έστησε τρόπαιο.
Μετά απ' όλα αυτά όλοι οι σύμμαχοι παρακολούθησαν, με τα όπλα τους, τη δημόσια ταφή του Βρασίδα, τον οποίο έθαψαν μέσα στην πόλη, στην είσοδο της σημερινής αγοράς. Οι Αμφιπολίτες περιέλαβαν το μνημείο με κιγκλίδωμα. Από τότε του προσφέρουν θυσίες σαν σε ήρωα. Κάθε χρόνο οργανώνουν αγώνες στη μνήμη του και τον έχουν ανακηρύξει ιδρυτή της αποικίας. Κατεδάφισαν όλες τις οικοδομές που είχε χτίσει ο Άγνων και εξαφάνισαν ότι μπορούσε να θυμίζει ότι ο Άγνων ήταν ιδρυτής της αποικίας.
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Αμφίπολης Λιμένα ήταν σταθμός των Σιδηροδρόμων Ελληνικού Κράτους, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Νέας Ζίχνης - Αμφίπολης Λιμένα, στη χιλιομετρική θέση 24,849 από τη Νέα Ζίχνη και της οποίας αποτελούσε τερματικό σταθμό. Βρίσκεται στο Λιμάνι του Δήμου Αμφίπολης και πήρε το όνομά του από τον λιμένα της Αμφίπολης, τον οποίο εξυπηρετούσε.
Εγκαινιάστηκε στις 5 Μαΐου 1940 και έκλεισε το 1969, μαζί με τη γραμμή Νέας Ζίχνης - Αμφίπολης Λιμένα. Σκοπός της γραμμής ήταν να μεταφέρονται γρήγορα τα υλικά για την κατασκευή των Οχυρών κατά μήκος των συνόρων (Ρούπελ, Ιστίμπεη κλπ). Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η γραμμή βομβαρδίστηκε και μεγάλο μέρος της καταστράφηκε. Διέθετε πλευρική αποβάθρα και γραμμές εναπόθεσης αμαξοστοιχιών, ενώ συνδεόταν με εμπορευματικές γραμμές με τον λιμένα της Αμφίπολης.
Ο σταθμός Αμφίπολης Λιμένα αναφερόταν ανεπίσημα και με το όνομα «Τσάγεζι», από το παλιό (τουρκικό) όνομα της περιοχής Çay ağzı (Τσάι αγζί - Το στόμα του ποταμού - Εκβολές), που εξυπηρετούσε.
Τα τελευταία χρόνια στον προαύλιο χώρο του σιδηροδρομικού σταθμού, λίγα μέτρα από τις όχθες του Στρυμόνα, διπλά στον αρχαιολογικό χώρο με το σωζόμενο τοίχος της αρχαίας Αμφίπολης, πραγματοποιείται το φεστιβάλ της Αμφίπολης.
Το 1936 οι ανασκαφές στην Αμφίπολη ήταν ήδη σε εξέλιξη. Εκπρόσωποι της Αμερικανικής Σχολής αρχαιολογικών μελετών, έπρεπε να συνεργαστούν με τους Γάλλους συναδέλφους τους, που εργάζονταν ήδη στην περιοχή, για την ανακάλυψη και άλλων κομματιών του γλυπτού. Την τελική ανασυναρμολόγηση του Λέοντα ανέλαβε ο Έλληνας γλύπτης Ανδρέας Παναγιωτάκης, ο οποίος για την εξυπηρέτηση των εργασιών, κατασκεύασε αρχικά ένα ακριβές γύψινο αντίγραφο σε πραγματικό μέγεθος. Η ομάδα του Παναγιωτάκη είχε στη διάθεσή της μόνο εννέα συνεχόμενα κομμάτια του γλυπτού. Έτσι, αναγκάστηκαν να χρησιμοποιήσουν τσιμέντο για να συμπληρώσουν όσα έλειπαν. Κατά την ανασυναρμολόγηση έγιναν τρία λάθη. Οι τεχνίτες δεν κατάλαβαν ότι έλειπε μια στενή λωρίδα από το λαιμό του λιονταριού, με αποτέλεσμα η ένωση του κεφαλιού με το λαιμό να είναι λίγο «χοντροκομμένη». Το δεύτερο λάθος ήταν ότι συμπέραναν πως τα μάτια του λιονταριού ήταν μαρμάρινα και τα «γέμισαν» με τσιμέντο, ενώ το αρχικό γλυπτό είχε μέταλλο ή πέτρα άλλου χρώματος. Το σημαντικότερο «λάθος» της ανακατασκευής είναι η τοποθέτηση του λιονταριού στο σημείο όπου είχε βρεθεί αρχικά ένα κομμάτι της βάσης του. Οι αρχαιολόγοι σήμερα πιστεύουν ότι ο Λέων της Αμφίπολης κατά την αρχαιότητα, ήταν τοποθετημένος στην κορυφή του λόφου Καστά.
