Συνέχεια ζωής στους πρώιμους Οθωμανικούς Χρόνους εμφάνισε και το Μαρμάριον, ως τη γέφυρα του οποίου έφθαναν τα εμπορικά πλοία, τα οποία εισέπλεαν στο στόμιο του Στρυμόνα, όπως περιγράφει ο περιηγητής P. Beloη στα 1547.
"Ο ποταμός (Στρυμόνας) ονομάζεται επίσης Μάρμαρα, γιατί υπάρχει μια ξύλινη γέφυρα κάτω από το χωριό Μάρμαρα, την οποία κατασκεύασε ο Abrahim Pasha. Μπροστά από το χωριό υπάρχει μια μεγάλη λίμνη που ονομάζεται επίσης Μάρμαρα. Πολλά πλοία από τη Ραγούσα, και τη Χίο, από διάφορα μέρη της Ελλάδας και από τη Βενετία, καμιά φορά και από την Αίγυπτο, μπαίνουν στο στόμιο του ποταμού και εκεί σε λίγο χρονικό διάστημα βρίσκουν τόσο σιτάρι, όσο τους χρειάζεται για το φορτίο τους."
Η αναφορά του Μαρμαρίου από τον P. Βelon στα 1547 είναι η τελευταία . Από τον 18ο αιώνα στη θέση του Μαρμαρίου αναφέρεται ένα νέο χωριό στην Αμφίπολη, το Νεοχώριο. Το πέρασμα, ωστόσο , του ποταμού στην ίδια θέση παρέμεινε και αναφέρεται από περιηγητές του 18ου και 19ου αιώνα . Είναι πολύ πιθανόν ότι η νεότερη φάση της πασσαλόπηξης στην ξύλινη γέφυρα του Στρυμόνα που ανέσκαψε ο Δημήτρης Λαζαρίδης περιλαμβάνει υπολείμματα της ξύλινης γέφυρας όχι μόνο των βυζαντινών χρόνων (1083) αλλά και των νεότερων χρόνων που περιγράφουν οι περιηγητές.
"Από τους τάφους στην ράχη που συνδέει τον λόφο της Αμφίπολης με το Όρος Παγγαίο ξεκινά ένας κατηφορικός δρόμος 8 λεπτών για το Νεοχωριον, στα τουρκικά yeni koy, ένα μικρό χωριό στην αριστερή όχθη του ποταμού όχι μακριά από το σημείο της συνάντησής του με την λίμνη. Μια ξύλινη γέφυρα διασχίζει τον ποταμό λίγο πιο κάτω από το σημείο αυτό. Πάνω από τη γέφυρα εκεί όπου η λίμνη στενεύει πριν γίνει ποταμός υψώνονται δυο πυργοι μεσαιωνικών χρόνων Η Αμφίπολις ονομάζεται σήμερα Μάρμαρα. Υπήρχε παλιότερα ένα χωριό μ' αυτό η όνομα. Το Νεοχωριον όπως προκύπτει από το όνομα έχει κτισθεί πρόσφατα. Κατοικείται από 40 ελληνικές οκογένειες και ανήκει στην περιοχή της Ζiχνης.
Το Νεοχώρι φαίνεται ότι χρωστά την ίδρυσή του κυρίως στην επικερδή αλιεία χελιών στον Στρυμόνα , γνωστών και από την αρχαιότητα και για το μέγεθος και το πάχος τους. Τα χέλια πιάνoνται σ' ένα φράγμα που διασχίζει το ρεύμα του ποταμού, μισό μίλι νότια από την γέφυρα του Νεοχωρίου, στο oποίο στηρίζει τη λειτουργία του και ένας αλευρόμυλος. Αν δε υπήρχε αυτό το τεχνητό εμπόδιο, ο
ποταμός θα ήταν πλωτός ως το Νεοχώρι και ως τη λίμνη. Ο μύλος ανήκει στη Μονή του Παντοκράτορος του Αγίου Όρους και το ιχθυστροφείο, από τότε που έγινε επικερδές, διεκδικείται από τον Σουλτάνο, τώρα το κατέχει ο Feta Bey της Ζiχνης του οποίου τον εκπρόσωπο βρήκα στο μύλο να ζυγίζει τα ψάρια μόλις τα έπιαναν.
Οι τελευταίες βροχές ήταν ευνοϊκές για το ψάρεμα και αυτό ήταν ατυχία για μένα γιατί είχαν φέρει τον πράκτορα του Feta Bey να επιβλέμει το ψάρεμα. Αρνήθηκε ενα δώρο πιστόλες, έδωσε εντολή να μου απαγορεύσουν να επισκεφθώ την κορυφή του λόφου και ανακοίνωσε πως απαγόρευε τους κατοίκους να μου πωλούν αρχαιότητες. Σε λίγο ηρέμησε, μολονότι εξακολούθησε να αρνείται κάθε δώρο, και ακύρωσε το τελευταίο μέρος της εντολής και έστειλε με ένα μαντατοφόρο στον Bey πoυ ήταν στην Ziakhova, ένα χωριό ανατολικά της Ζίχνης, για να μου επιτρέψει να επισκεφθώ τη θέση. Το φιρμάνι που είχα δεν μπορούσε να το διαβάσει.
Η απάντηση από τον Bey της Ζίχνης ήταν αρνητική ο μόνος λόνος που φαίνεται πειστικός ανάμεσα σ αυτούς τους βάρβαρους είναι ότι η θέση της Αμφίπολης περιέχει κρυμμένους θησαυρούς."
W. M. Leake, Travels in Northern Greece
(London 1835-1841) Vol. I1,183-184
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.